Geschreven door Joke van der Ven

 Er is een leven vóór NAH en een leven daarna.

 Sinds mijn Niet Aangeboren Hersenletsel is eigenlijk niets meer vanzelfsprekend. Wat voor een ander gewoon lijkt, kan mij veel energie kosten. Niet omdat ik niet wil, maar omdat mijn brein anders is gaan werken. En dat zie je niet aan de buitenkant. Juist dat maakt leven met NAH soms zo ingewikkeld. En soms ook verdrietig.

 Lange tijd heb ik geprobeerd om mee te blijven doen. Vooral in mijn werk. Ik wilde zó graag laten zien dat ik het nog kon. Voor mijn werkgever, mijn collega’s en de mensen om me heen… maar misschien nog wel het meest voor mezelf. De druk om te blijven voldoen aan het maatschappelijke plaatje voelde groot. Steeds weer een stapje erbij, terwijl mijn lichaam en mijn brein allang aangaven dat het te veel was.

 Toen uiteindelijk de IVA-uitkering kwam, voelde dat als een afscheid. Niet omdat ik niet meer wilde werken, maar omdat ik moest loslaten wat niet langer haalbaar was. En dat deed pijn, want ik had de mooiste baan die ik me kon wensen. Het werd rouwen om een toekomst die ik me zo anders had voorgesteld.

 NAH raakt zoveel meer dan alleen je gezondheid. Mijn sociale leven veranderde en werd kleiner. Spontaan afspreken zit er niet meer in. Regelmatig moet ik op het laatste moment een afspraak afzeggen, omdat mijn energie op is. Dat is moeilijk uit te leggen aan iemand die niet voelt wat ik voel. Juist dat kan eenzaam zijn, terwijl ik me juist zo graag verbonden voel met de mensen om mij heen.

Wat deze weg mij óók heeft gebracht, is het besef dat mijn waarde niet afhangt van wat ik kan of presteer. Dat is een leerweg geweest en eerlijk gezegd leer ik die nog iedere dag. Ik ben milder geworden voor mezelf. Eerlijker ook. Naar mezelf én naar anderen over wat ik wel en niet aankan.

Ik luister beter naar mijn grenzen. Toch verrast NAH me nog regelmatig. Soms merk ik pas achteraf dat iets te veel is geweest. Dat blijft een zoektocht.

 En toch… sta ik er nog.

 Niet omdat ik altijd sterk ben, maar omdat ik steeds opnieuw probeer te kiezen voor wat goed is voor mij. Ik heb geleerd dat goed voor jezelf zorgen moed vraagt. Niet één keer, maar iedere dag opnieuw. En dat ook een ander leven, hoe anders dan ooit gedacht, nog steeds een waardevol leven kan zijn.

 Leef jij ook met NAH, dan hoop ik dat je iets van jezelf herkent in mijn verhaal. Wees alsjeblieft mild voor jezelf. Je hoeft niet te voldoen aan het tempo van de wereld. Jouw weg is misschien anders geworden, maar daarom niet minder waardevol.

 En ken je iemand met NAH? Kijk dan eens voorbij wat je aan de buitenkant ziet. Achter een glimlach kan een dagelijkse strijd schuilgaan. Begrip begint met écht zien. Soms zijn een luisterend oor, een beetje geduld of een klein gebaar al genoeg om iemand weer even moed te geven.

 “Hoop
groeit stil
ondanks alles door
stap voor stap verder
vertrouwen”